Op wandel met Wim Slabbinck

Seksuoloog Wim Slabbinck leert de Vlaming praten over relaties en seks. In zijn praktijk in Gent, via zijn wekelijkse column in Nina of eerder ook in televisieprogramma’s zoals Koppels en Blind Getrouwd. Zelf is hij al meer dan veertien jaar bij Annelies. Zijn geheim? Geen. “Soms is het leven ook gewoon lastig, dat mag hé.”

We ontmoeten Wim vandaag aan zijn praktijk aan de kleine ring van Gent. Een lichtrijke plek met de klinkende naam ‘Ruimte’, waar namen van astronauten – Gagarin, maar ook Aldrin en Tereshkova – de deuren sieren en het zonlicht zacht binnenvalt.  Hij geeft er consultaties en coördineert de hele groepspraktijk met zo’n 50 collega’s. Coördineren betekent voor hem het beheer van de praktijk en het begeleiden van de collega’s, maar ook de koffie aanvullen en leuke activiteiten inplannen.

Dat er op deze vrijdagmiddag nog een lunch met die bende opstaat, helpt dat Slabbinck er ontspannen bij loopt. Los van de fietsblessure dan. Niet dat Wim anders een stresskonijn is. Cliënten omschrijven hem als warm, rustig, meedenkend en onderbouwd. En dat zal op onze wandeling niet anders zijn. Het Citadelpark, met zijn oude en zeldzame bomen, pittoreske grot, vijvers en het beschermde amfitheater, blijft één van de mooiste parken van Gent. Kronkelende paden, buren zoals het SMAK en het MSK en bewoners als waterratten en eekhoorns geven leiding aan ons gesprek. Wim is hier thuis. In de dertien jaar dat hij zijn praktijk hier heeft of er aan co-housing deed, hij is niet van dit park geweken.

Op het moment van ons gesprek zijn de goede voornemens, trends en voorspellingen voor het nieuwe jaar nog niet uitgestorven tot echo’s, maar zoemen ze nog luid. Dus komen wij graag binnen met de voorspellingen voor het jaar 2026. 

“Het is zover: de seksuele awakening van de Vlaming is een feit”, kopte een krant onlangs. Is dat zo, zijn we wakker? En is de klassieke monogame relatievorm stilaan de uitzondering of lijkt dat alleen maar zo?

“Er is wel degelijk iets aan de hand. Een jaar geleden bestond er nog veel moraliteit rond niet-monogamie bijvoorbeeld. Vandaag zie ik dat we meer en open over andere relationele vormen durven te praten. Dat kan ik alleen maar toejuichen. Het is belangrijk dat mensen benoemen wat voor hen kan werken. Nu, of later. Of dat nu gaat over een BDSM-verlangen, een open relatie of andere verlangens. Bij een therapeut kan dat ook op een veilige manier. Veel mensen openen een gesprek over hun relatie tussen de soep of de patatten – of als het al te laat is – en gaan er veel te snel over. Het is belangrijk om goed na te denken over wat voor jou werkt, waar de grenzen liggen en wat de afspraken zijn. Bij een deel van de samenleving is er veel openheid om bepaalde verlangens te benoemen, dat zien wij ook in onze praktijk. Maar therapie is niet voor iedereen weggelegd. Financieel niet, gevoelsmatig niet. Wij zien maar een bepaalde laag van de bevolking in onze ruimte. In essentie is dat de witte, hoogopgeleide middenklasse. Bij een ander en groot deel van de samenleving is die awakening vaak het laatste van hun zorgen.”

Een andere trend die zich een weg gebaand heeft in elke laag van ons leven is AI. We gebruiken het om onze e-mails te schrijven, sollicitaties en moeilijke gesprekken voor te bereiden, maar ook als therapeut.

“AI kan zeker nuttig zijn als hulp bij probleemverkenning. Maar neem het ding altijd met een korrel zout. AI zal altijd proberen om jou te pleasen en zal in oplossingen denken. Als er één ding is waarover therapeuten het eens zijn, dan is het dat bepaalde oplossingen tijd vragen. Stel nu dat je vertelt aan AI dat je veel stress ervaart. Dan zal het aanraden om de natuur op te zoeken of aan yoga te doen. Zaken die zeer goed helpen tegen stress, maar daarmee ga je niet naar de fond van het probleem.”

AI niet gebruiken, is geen optie meer.

“Een probleem voorleggen aan AI kan oprecht boeiend zijn. Daarom lees ik vaak de antwoorden ervan door, samen met mijn cliënt. Zie wat die chatbot zegt als het begin van een weg, niet als een diagnose of een eindpunt. Als mens zijn we er vaak niet goed in om de eigen problemen in de juiste bewoording te vertalen en in perspectief te zetten. Onderschat de kracht van een echte mens die luistert, met je praat, aandacht of een knuffel geeft, niet. We nemen vandaag te weinig tijd om de dingen echt door te praten. En te luisteren. Het is een grote frustratie voor velen. Dat de mensen tegen wie ze praten altijd maar met advies of oplossingen komen. Een mens wil soms gewoon gehoord worden. Niet alles is oplosbaar. Sommige dingen zijn gewoon lastig. Als mens hebben we nood aan menselijk contact, we zijn nog altijd zoogdieren. Tegelijkertijd worden we allemaal geconfronteerd met AI, sociale media, of porno. In studies zien we dat een licht gebruik van die zaken goed is voor je geluksgevoel, te veel ervan heeft een negatief effect op ons zelfbeeld. Net omdat we de verbinding die we zoeken niet kunnen voelen met het virtuele. Ik zie veel mensen verdwalen online.”

Veel mensen spenderen dagelijks uren achter hun laptop gekluisterd. Jij hebt een mensen-mensen-job. 

“Dat is voor mij nog altijd het leukste, of toch vooral het meest interessante aan de job: mensen zien. Cliënten beginnen soms aan een traject met een vage vraag of probleem. Om dan verder uit te spitten wat ze bedoelen en hoe ik hen kan helpen, is maatwerk. Elk verhaal is anders, elke persoon is anders. Als mens gaan we snel generaliseren, we denken dat we op voorhand weten hoe het in elkaar zit. Ik heb geleerd om elke vooronderstelling aan de kant te zetten. Zo herinner ik me mijn allereerste gesprek. Dat ging om verminderd verlangen bij een koppel. Op de universiteit zijn er ook veralgemeningen, dus dacht ik al snel dat het de vrouw was die minder zin had. Dat bleek omgekeerd. Op dat moment word je onmiddellijk geconfronteerd met de realiteit. Elk verhaal is anders, aan veralgemeningen heb je niet veel op dat moment.”

Maakt het van jou een meer begripvol mens, altijd een mening moeten bijstellen, alle verhalen verwerken over wat het betekent om mens te zijn. Kijk jij met een open blik naar de medemens?

“Absoluut, je beseft heel goed hoe pittig en uitdagend het leven kan zijn tijdens bepaalde levensfasen. Je hoort wel eens verhalen over eenzaamheid, maar als er een mens voor je zit die echt eenzaam is, komt dat binnen. Geloof mij. Het verdriet omtrent eenzaamheid, de pogingen om contact te maken met andere mensen en het mislukken daarvan, dat is heftig.”

Kan je dat na meer dan tien jaar praktijkervaring makkelijk van je afzetten?

“Er zijn altijd verhalen die blijven kleven. Het zal misschien cru klinken, maar als ik naar huis ga, voel ik me vaak meer in balans dan aan het begin van de dag. Je beseft dat iedereen zijn eigen moeilijkheden heeft en slaagt erin bepaalde zaken te relativeren.”

Plagen en ochtendknuffels

Je bent veertien jaar met je vriendin samen.

“Ik ben ervan overtuigd dat er heel veel voldoening in de kleine gewoontes ligt en kan daar met mijn vriendin enorm van genieten. Dat gaat bijvoorbeeld over een ochtendknuffel, elkaar wat plagen, of iets kleins voor elkaar doen. Je leert dat niet elke dag er eentje moet zijn van het grote geluk. Een relatie mag eens beu of lastig zijn. Het leven is geen festival. Maar ik denk dat wij niet teren op die hoge verwachtingen, Annelies ook niet. Het elke dag leuk moeten maken, mag niet de uitdaging zijn. Ik zie dat ook in mijn praktijk, heel veel van ons geluk als mens komt uit onze routines. Uit het boek dat we ‘s avonds lezen, de muziek die we opzetten en de mensen waar we ons mee omringen.”

Zijn er dan geen geheimen voor een stabiele, goede relatie?

“Een groot deel van een goede relatie gaat over comfort, veiligheid en geborgenheid. Als die er niet zijn moet je je vragen stellen. Kijken we naar een historisch perspectief dan kozen mensen een grot waar ze zich veilig voelden, was dat niet zo, vertrokken ze. Thuis moet je je veilig voelen.”

We zijn gelukkig geen holbewoners meer, eerder permanent overprikkelde sensatiezoekers.

“Het is altijd een balans zoeken voor jezelf. Hoeveel veiligheid heb je nodig enerzijds, hoeveel avontuur en prikkels anderzijds. Besef ook dat je niet alles moet vinden in die ene relatie. Veel dingen die we willen, kan je ook invullen met meditatie, sport, ontspanning, hobby, familie, vrienden of alleen. Het is op die balans tussen veiligheid en spanning dat het soms fout loopt en dat mensen ontrouw zijn. Ze zoeken naar avontuur of prikkels. Bij ontrouw komt veel spanning kijken. Spanning is verslavend, is fijn. Er komen emoties en gevoelens aan bod die iemand misschien al lang niet meer gevoeld heeft. Daarnaast is zo’n situatie ook heel lastig. Het geheim houden, het schuldgevoel … Ik hoor vaak schrijnende verhalen.”

Zit daar ook een evolutie of tijdsgeest in, hoe we met ontrouw omgaan?

“We beschouwen ontrouw niet noodzakelijk meer als het einde van een relatie. Ik krijg de indruk dat mensen elkaar vaker terugvinden. Dat ontrouw niet altijd het einde hoeft te betekenen. Het is heel mooi om daar toeschouwer van te kunnen zijn. En heel leerrijk om te zien hoe mensen van alle slag zich door een moeilijke situatie als deze werken.”

De kracht van de tijd

Tijd heelt zeker niet alle wonden.

“Tijd is nooit leeg, je moet iets doen met de tijd om iets te verwerken. Doe je dat, dan is het mooi om te zien hoe mensen voor elkaar blijven zorgen en welke veranderingen ze in de tijd kunnen doormaken. Dat geldt uiteraard niet alleen voor ontrouw. Onlangs had ik een cliënt die het door seksueel misbruik in de kindertijd moeilijk had in de relatie. Door te blijven praten, en de intimiteit en seksualiteit samen met hen stapje voor stapje haalbaar te maken, is deze seksuele blokkade nu verdwenen. Merken dat je cliënt nu weer kan genieten van het leven, raakt aan de essentie van  wat we als mens willen doen:  zorg dragen voor de ander. Dat maakt dat ik deze job zo graag doe.” 

Therapie is niet voor iedereen zei je al, maar zelfs binnen de relatie praten over de relatie en seksualiteit is voor velen moeilijk. 

“Een bezoek aan de psycholoog behoort tot de eerstelijnszorg wat betekent dat je er zelf naartoe kan en het voor een groot deel terugbetaald wordt. Hulp bij seksuele en relationele zorgen wordt niet terugbetaald. Een gigantische denkfout van onze overheid die als gevolg heeft dat mensen nog steeds schaamte voelen of relationele en seksuele zorg niet zien als een deel van mentale zorg. Het creëert ook de illusie dat elk probleem individueel moet opgelost worden, en dus de verantwoordelijkheid is van de cliënt. Terwijl zo goed als alle problemen net in de interactie tussen mensen liggen, en best dus ook zo worden aangepakt. Daar moet verandering in komen. 

Ik denk aan het nieuws rond Grok, de app waarmee je op Twitter mensen kan uitkleden. Zeggen dat het gebruik ervan niet mag en verkeerd is – wat het ook is – volstaat niet. Het is belangrijk dat we verder kijken naar waarom mensen dat doen. We moeten investeren in preventie en gesprekken rond seksualiteit en intimiteit. Veel mensen hebben vandaag schrik om zich in het openbaar of het publieke debat over bepaalde dingen uit te spreken. Maar niet praten is geen optie. Denk aan racisme, een probleem in onze complexe samenleving. Dat ga je niet oplossen door er niet over te praten. Als samenleving moeten we die zaken niet negeren, maar ermee aan de slag gaan.”

Wat staat er op jouw planning op korte termijn? Zien we jou binnenkort weer op televisie?

“Ik kies er momenteel bewust voor om mij te concentreren op de praktijk en mijn vaste column in Nina. Die combinatie werkt perfect voor mij. Therapie geven doe ik niet fulltime omdat ik me ervan bewust ben dat ik een beter mens en therapeut ben als de gesprekken beperkt blijven tot een aantal per dag. Het zijn vaak pittige sessies, die verdienen mijn volledige aandacht.”

Wat doe je graag in jouw vrije tijd?

“Ik ga heel veel wandelen en fietsen. Wandelen doe ik samen met mijn vriendin. Fietsen het liefst alleen. Gerief op de fiets en nomadisch van plaats naar plaats. Back to basics.”

En dan nadenken?

“Zéker niet. Op de fiets wil ik helemaal niets. Geen telefoon, geen ideeën, niet nadenken. Gewoon fietsen. Dat is mijn therapie, weg van alle prikkels.”

Dat is ook ouder worden.

“Ik merk dat het pleasen eruit is om elke week af te spreken met vrienden. Om elke week iets leuk, tof en spannend te doen. Ik zie per weekend wel hoe ik me voel en wat ik er dan mee doe.”